skrajnia drogi

 

 

Definicja skrajni drogi: 

Skrajnia drogi jest to wolna, nie zabudowana przestrzeń nad jezdnią oraz jeżeli występują, nad pasami awaryjnymi, poboczami utwardzonymi, opaskami zewnętrznymi i w określonym zakresie nad pasami dzielącymi, która przeznaczona jest do prowadzenia ruchu pojazdów, ich zatrzymywania się lub postoju.

 

 

Skrajnię możemy podzielić na: 

  • skrajnię pionową (nad jezdnią), oraz 
  • skrajnię poziomą (obok jezdni).

 

Wymiary skrajni dla poszczególnych dróg zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. (Dz. U. z 1999r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.)

 - rozporzadzenie

 

Rozdział 12
Skrajnia drogi
§ 54. 1. Nad drogą powinna być  zachowana wolna przestrzeń, zwana dalej "skrajnią drogi", o
wymiarach określonych w załączniku nr 1.
2. Wysokość skrajni drogi, o której mowa w załączniku nr 1, powinna być, z zastrzeżeniem ust. 3, nie mniejsza niż:
1) 4,70 m - nad drogą klasy A, S lub GP,
2) 4,60 m - nad drogą klasy G lub Z,
3) 4,50 m - nad drogą klasy L lub D.
3. Wysokość skrajni drogi może być zmniejszona do:
1) 4,50 m - jeżeli jest przebudowywana albo remontowana droga klasy A, S lub GP, natomiast obiekty
nad tymi drogami nie są objęte tymi robotami,
2) 4,20 m - jeżeli jest przebudowywana albo remontowana droga klasy G lub Z, natomiast obiekty nad
tymi drogami nie są objęte tymi robotami,
3) 3,50 m - nad drogą klasy L lub D, za zgodą zarządcy tych dróg.
4. Wysokość skrajni nad chodnikiem lub ścieżką rowerową powinna być nie mniejsza niż 2,50 m, a w wypadku ich przebudowy albo remontu może być zmniejszona do 2,20 m.
5. Wymiary skrajni torowiska tramwajowego określają Polskie Normy.
6. Wymiary skrajni drogi na obiekcie inżynierskim określają przepisy dotyczące warunków
technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie.

Rozporządzenie to wyszczególnia także jakie elementy nie powinny naruszać skrajni drogowej:

 

 
Rozdział 11
Pasy zieleni
§ 52. 2. Zieleń w pasie drogowym nie powinna zagrażać bezpieczeństwu uczestników ruchu, ograniczać wymaganego pola widoczności, skrajni drogi oraz utrudniać utrzymania drogi
 
 
 
Rozdział 2
Urządzenia oświetleniowe
 
§ 109. 5. Słupy oświetleniowe powinny być tak usytuowane, aby nie powodowały zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i nie ograniczały widoczności. Słupy oświetleniowe oraz oprawy oświetleniowe powinny być umieszczone poza skrajnią drogi, o której mowa w § 54.
 
 
Rozdział 4
Urządzenia techniczne drogi
 
 
§ 134. 3. Osłony przeciwolśnieniowe nie powinny:
2) naruszać skrajni drogi
 
 
Rozdział 5
Infrastruktura techniczna w pasie drogowym nie związana z drogą
 
§ 140.3. Infrastruktura liniowa przebiegająca poprzecznie nad drogą nie może naruszyć skrajni drogi.

 

Schematy skrajni drogi oraz wymiary skrajni poziomej dla poszczególnych przypadków zostały opisane w załączniku nr 1 do Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. (Dz. U. z 1999r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.)

 - załącznik nr 1 do rozporządzenia

 

Schematy skrajni dróg:

1.  Dwujezdniowa droga klasy A lub S

 

 
2. Jednojezdniowa droga klasy S
 
 
3. Dwujezdniowa droga klasy GP i drogi niższych klas
 
3.1. Jezdnia nie ograniczona krawężnikami
3.2. Jezdnia ograniczona krawężnikami
 
 
4. Jednojezdniowa droga klasy GP i drogi niższych klas
4.1. Jezdnia nie ograniczona krawężnikami
4.2. Jezdnia ograniczona krawężnikami
 
5. Chodnik i ścieżka rowerowa
5.1. Chodnik
5.2. Ścieżka rowerowa

 

Skrajnie a drogowe obiekty inżynierskie

Warunki techniczne dla skrajni w przypadku gdy na drodze znajduje się drogowy obiekt inżynierski określa Rozporzadzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie. (Dz.U. Z 2000r. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.)

 - rozporządzenie

 

 

 
Rozdział 2
Dostosowanie obiektów inżynierskich do warunków terenowych
1. Mosty
§ 15. 1. Mosty w zależności od ich przeznaczenia i od przeszkody terenowej powinny zapewnić w szczególności:
1) swobodny przepływ wód i spływ lodów w ciekach,
2) żeglugę pod mostami,
3) bezpieczny ruch pojazdów kołowych i szynowych,
4) bezpieczny ruch pieszych,
5) przemieszczanie się zwierząt dziko żyjących,
6) ciągłość ekosystemu cieku.
2. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1, powinno być zapewnione w szczególności poprzez odpowiednią długość i szerokość mostu, podział na przęsła o właściwej długości w świetle oraz odpowiednie usytuowanie wysokościowe mostu w stosunku do przeszkody  - co gwarantuje, w zależności od potrzeb, odpowiednie skrajnie dla ruchu pojazdów, statków, pieszych i prześwity umożliwiające przemieszczanie się zwierząt dziko żyjących.

 
 
3. Wiadukty, estakady, kładki
§ 51. 1. Długość wiaduktu nad drogą powinna zapewnić w szczególności bezpieczny ruch pojazdów i pieszych na drodze z zachowaniem wymaganych skrajni oraz nie spowodować zmiany parametrów przekroju poprzecznego drogi.
2. Długość wiaduktu nad linią kolejową powinna zapewnić w szczególności bezpieczny ruch pociągów, niezmienione parametry układu torowego oraz skrajnię budowli dla kolei odpowiednią do szerokości torów
§ 52. Długość wiaduktów, o których mowa § 51, powinna w szczególności uwzględnić podział na przęsła dostosowane do poszczególnych skrajni oraz elementów zagospodarowania przestrzennego i podziemnego, jak również kształtować przestrzeń otoczenia z uwzględnieniem potrzeb ochrony środowiska, architektury, urbanistyki i ekonomii przedsięwzięcia.
§ 55. 1. Przez poszczególne skrajnie, o których mowa w § 51 i 52, rozumie się odpowiednio:
1) skrajnię drogi określonej klasy,
2) skrajnię autostrady płatnej,
3) skrajnię chodnika,
4) skrajnię budowli dla tras tramwajowych,
5) skrajnię budowli linii kolejowych,
6) skrajnię ścieżki rowerowej,
7) skrajnie budowli dla innych środków transportu.
2. Skrajnie, o których mowa w ust. 1, określają:
1) drogi, chodnika, ścieżki rowerowej - warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,
2) autostrady płatnej - przepisy techniczno-budowlane dotyczące autostrad płatnych,
3) budowli dla tras tramwajowych - Polska Norma,
4) budowli linii kolejowych - Polskie Normy,
5) budowli dla innych środków transportu - dokumentacja techniczno-ruchowa.
3. Przy wyznaczaniu wysokości skrajni, o których mowa w ust. 1, powinno się przyjmować pionowe odległości odpowiednio od najwyższego punktu nawierzchni jezdni, chodnika lub płaszczyzny główek szyn tramwajowych i kolejowych do spodu najniżej usytuowanego elementu konstrukcji przęsła w obrębie danej skrajni, z uwzględnieniem jego przemieszczeń wywołanych obciążeniami, z zastrzeżeniem ust. 4. Odnosi się to do całego obszaru rzutu konstrukcji w obrębie danej skrajni, z tym że w pasach oddzielonych krawężnikami, wchodzących w skład skrajni drogi, wysokości te są odpowiednio zmniejszone o wyniesienie krawężnika ponad poziom jezdni.
4. Dopuszcza się dostosowanie górnych zarysów skrajni odpowiednio do pochyleń poprzecznych jezdni, chodników i torowisk.
 
§ 59. 1. Kładki dla pieszych nad drogami, liniami tramwajowymi lub kolejowymi powinny być przewidziane według tych samych zasad, jakie określono dla wiaduktów w zakresie ich długości, podziału na przęsła i zachowania skrajni pod obiektem. 
§ 61. Przekrój tunelu powinien zapewnić zachowanie skrajni, o których mowa w § 55 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 7 oraz w ust. 3, identycznych jak na odcinkach przed i za tunelem.
 
§ 62. 1. Tunel przeznaczony do ruchu pieszych pod drogą powinien mieć w szczególności szerokość dostosowaną do natężenia ruchu pieszych i długości przeszkody oraz zapewnić niezbędną skrajnię, warunki widoczności i wygodę użytkowników. Minimalne szerokości tuneli jako przejść podziemnych wynikają z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
2. Wysokość skrajni tunelu, o którym mowa w ust. 1, powinna spełniać wymagania skrajni chodnika, o której mowa w § 55 ust. 2 pkt 1, a dla przypadków, kiedy przewidywany jest przejazd pojazdów uprzywilejowanych o masie całkowitej nie większej niż 2,5 t - powinna wynosić 3 m.

 
 
Rozdział 2
Elementy drogi na obiekcie mostowym oraz w tunelu
 
 
§ 91. 1. Szerokość skrajni obiektu inżynierskiego wynika z szerokości usytuowanych obok siebie rodzajów ruchu na danym obiekcie, z uwzględnieniem wymagań określonych w § 92-95.2. Szerokość skrajni jezdni, torowiska tramwajowego, chodników, ścieżek rowerowych powinna być ustalona jako wielokrotność szerokości pasów ruchu lub liczby torów. Szerokość pasów ruchu lub wydzielonego torowiska tramwajowego określają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
§ 92. 1. Przy przewidywanym etapowaniu budowy drogi szerokość obiektu inżynierskiego powinna być dostosowana do docelowego standardu drogi, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Dopuszcza się w przypadku obiektów mostowych rozdzielonych w ciągu dróg klas A i S wykonanie obiektu tylko dla jednej jezdni, jeśli wynika to z planów budowy drogi.
§ 93. 1. Chodniki powinny być usytuowane przy zewnętrznych krawędziach obiektu, a w obiektach z jazdą dołem lub pośrednią - na zewnątrz dźwigarów głównych.
2. Ścieżki rowerowe, stanowiące przedłużenie ścieżek na drodze, powinny być umieszczone przy krawężnikach w pasie jezdni lub chodników.
3. Torowisko tramwajowe nie powinno być umieszczone między jezdnią a chodnikiem.
4. Słupy do podwieszenia sieci trakcyjnej, niezależnie od ich umiejscowienia na dojazdach do obiektu, powinny być umieszczone na krawędziach obiektu, poza skrajnią dla ruchu pojazdów i pieszych.
§ 94. Skrajnie dla ruchu pojazdów, w tym szynowych i dla ruchu pieszych, powinny być oddzielone pasami bezpieczeństwa. Szerokość pasów bezpieczeństwa powinna wynosić:
1) między pasem ruchu pojazdów samochodowych a pasem ruchu pieszych - 50 cm,
2) między jezdnią a wydzielonym dwutorowym torowiskiem tramwajowym  - według wymagań określonych w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,
3) między krawędzią konstrukcji a skrajnią dla ruchu pojazdów samochodowych - 50 cm.
§ 95. 1. Między jezdnią a chodnikiem dla pieszych lub między jezdnią a wydzielonym torowiskiem tramwajowym powinien być przewidziany krawężnik, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Krawężnik między jezdnią a wydzielonym torowiskiem tramwajowym może być zastosowany, gdy jezdnia przylegająca do torowiska zawiera co najmniej dwa pasy ruchu.
 

 

Skrajnie drogi zostały także opisane w Instrukcji wyodrębniania elementów drogi na drogowym obiekcie mostowym oraz elementów drogi i torowisk kolejowych na drogowo - kolejowym obiekcie mostowym.

Instrukcja ta została wprowadzona zarządzeniem Nr 5 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 marca 2003 roku w sprawie ustalenia zasad wyodrębniania elementów drogi na drogowym obiekcie mostowym.

 - instrukcja

 

 

4. SKRAJNIE NAD ELEMENTAMI PROWADZĄCYMI RUCH DROGOWY.
 
Pod pojęciem skrajnia określonego rodzaju ruchu drogowego, rozumie się wolną, nie zabudowaną przestrzeń nad elementem drogi przeznaczonym do obsługi tego ruchu oraz w obszarze przylegającym po obu stronach tego elementu, którego szerokość jest określona dla każdego rodzaju ruchu drogowego. 
Pod pojęciem "schemat skrajni", rozumie się obrys płaszczyzny wyłączonej z zabudowy, stanowiącej skrajnię w przekroju poprzecznym drogi.
Na obiekcie mostowym wyróżnia się następujące rodzaje skrajni:
1) skrajnię drogi
2) skrajnię chodnika
3) skrajnię ścieżki rowerowej
4) skrajnię torowiska tramwajowego
 
Skrajnie drogi, chodnika, ścieżki rowerowej oraz torowiska tramwajowego nie mogą mieć części wspólnej, mogą być co najwyżej styczne. Identyfikacja danego rodzaju skrajni polega na ustaleniu rzeczywistych jej wymiarów, tj. wysokości i szerokości, przy zachowaniu wymaganego dla tej skrajni schematu.

 

 

 

W schemacie skrajni drogi można wyróżnić:
1) dolną krawędź skrajni - jest to linia przylegająca do nawierzchni jezdni oraz nawierzchni występujących przy jezdni pasów awaryjnych, poboczy utwardzonych, opasek zewnętrznych i opasek pasów dzielących, 
2) górną krawędź skrajni - jest to linia równoodległa od dolnej krawędzi skrajni, będąca styczną do elementu zabudowy usytuowanego najniżej nad jezdnią, pasami awaryjnymi, poboczami utwardzonymi, paskami zewnętrznymi lub opaskami pasów dzielący, a w przypadku braku takiej zabudowy odległą od nawierzchni jezdni o normatywny wymiar wysokości skrajni drogi,
3) zewnętrzną krawędź skrajni - jest to pionowa linia, usytuowana w odległości 0,50 m na zewnątrz od płaszczyzny krawężnika ograniczającego jezdnię, pas awaryjny, pobocze utwardzone i opaskę zewnętrzną, a w przypadku jego braku, od właściwej linii będącej krawędzią jezdni, pasa awaryjnego, pobocza utwardzonego lub opaski zewnętrznej,
Uwaga.
W przypadku gdy na etapie projektowania, założono zlokalizowanie urządzeń bądź budowli w odległości mniejszej niż Of50 m od płaszczyzny krawężnika ograniczającego jezdnię, pas awaryjny, pobocze utwardzone i opaskę zewnętrzną lub od właściwej linii będącej krawędzią jezdni, pasa awaryjnego, pobocza utwardzonego lub opaski zewnętrznej, zewnętrzną krawędź skrajni drogi lokalizuje się jako pionową linię styczną do tych urządzeń bądź budowli. W celu zapewnienia zachowania od tych urządzeń lub budowli pasa bezpieczeństwa o szerokości 50cm, część jezdni, pasa awaryjnego lub pobocza utwardzonego objętego pasem bezpieczeństwa, oznakowuje się znakiem P-21 - rys. 16.
4) wewnętrzną krawędź skrajni - jest to pionowa linia, usytuowana nad pasem dzielącym w odległości 1,0 m od krawędzi jezdni.

 

 

Oznakowanie skrajni gdy nie jest ona zachowana

 

 

Oznakowanie skrajni znakami drogowymi gdy nie jest ona zachowana określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (DZ. U. z 2003r. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.) 

 

3.2.16. Zakaz wjazdu pojazdów o szerokości ponad ... m

Rys. 3.2.16.1. Znak B-15
 
Znak B-15 „zakaz wjazdu pojazdów o szerokości ponad ... m" (rys. 3.2.16.1) stosuje się przed wąskimi obiektami, jak np. tunele, mosty, wiadukty, przez które nie można dopuścić przejazdu pojazdów o szerokości większej od podanej na znaku.
 
 
 
Rys. 3.2.16.2. Zastosowanie znaku B-15 na zwężonym odcinku drogi
 
 
Znak B-15 umieszcza się, gdy odległość między ele-mentami konstrukcyjnymi obiektu ograniczającymi skrajnię poziomą jest mniejsza niż 3,5 m. Liczba podana na znaku powinna być o 1,0 m mniejsza niż odległość między tymi elementami. Należy przyjąć, że odległość przejeżdżającego pojazdu od obydwu ścian powinna wynosić po 0,5 m. Jeżeli np. odległość między elementami konstrukcyjnymi obiektu wynosi 3,2 m, na znaku należy podać wartość 2,2 m. Znak B-15 stosuje się:
— na drogach jednokierunkowych,
— na drogach dwukierunkowych w połączeniu ze znakami B-31 i D-5 zgodnie z zasadami podanymi w punktach 2.2.12 i 3.2.32.
Znak B-15 może być również stosowany w celu wyeliminowania szerokich pojazdów, np. z wąskich ulic staromiejskich, na których wymijanie się szerokich pojazdów byłoby niemożliwe lub bardzo utrudnione. Przykład zastosowania znaku B-15 pokazano na rysunku 3.2.16.2.
Na drogach wielopasowych znak B-15 stosuje się w celu wskazania pasa ruchu, na którym zabroniony jest ruch pojazdów o szerokości większej od podanej na znaku. Znak umieszcza się nad pasem ruchu. Znak może być uzupełnieniem znaku F-22.
 

3.2.17. Zakaz wjazdu pojazdów o wysokości ponad ... m

 
Rys. 3.2.17.1. Znak B-16
 
 
Znak B-16 „zakaz wjazdu pojazdów o wysokości ponad ... m" (rys. 3.2.17.1) należy umieszczać przed takimi obiektami, jak np. tunele lub wiadukty, oraz przed miejscami, gdzie przebiega linia sieci napowietrznej, jeżeli wysokość obiektu nad jezdnią jest mniejsza od 4,5 m. Na znaku podaje się liczbę o 0,5 m mniejszą od wysokości obiektu nad jezdnią. Z tego wynika, że największą wartością liczbową podaną na znaku może być 3,9 m. Wysokość obiektu mierzy się w obrębie drogi, w miejscu, w którym odległość sklepienia obiektu od jezdni jest najmniejsza. Znak B-16 należy powtórzyć, umieszczając go nad jezdnią, np. na obiekcie. Powyższe zasady ustalania wartości podanej na znaku stosuje się również przy sklepieniach łukowych, z tym że pomiaru dokonuje się w taki sposób, aby odstęp bezpieczeństwa 0,5 m był zachowany między sklepieniem a górną krawędzią pojazdu jadącego możliwie jak najbliżej ściany obiektu.
 
 
 
W przypadkach gdy jezdnia pod obiektem ma więcej niż dwa pasy ruchu dla jednego kierunku, a sklepienie jest w kształcie tuku, wówczas znaki ograniczające wysokość pojazdu umieszcza się nad każdym pasem z podaniem odpowiedniej wartości (rys. 3.2.17.2). Na znaku umieszczonym przed obiektem podaje się największą z wartości określonych na znakach umieszczonych na obiekcie. Przed obiektami, pod którymi może być dopuszczony tylko ruch pojazdów o wysokości mniejszej od 4 m, można stosować urządzenia bramowe U-10 według zasad określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
 
 
Rys. 3.2.17.2. Zastosowanie znaku B-16 na łukowym sklepieniu tunelu
 

 
Przykład oznakowania wiaduktu kolejowego znakiem B-16 z wartością `3 m`. Odległość nawierzchni jezdni od sklepienia wynosi 3,5 m. 
 
 
Znak zamocowano na wysięgniku wykonanym z  metalowej rury  Ø 60 przymocowanej do bariery na wiadukcie.

 

4. Urządzenia do oznaczania obiektów znajdujących się w skrajni drogi

4.1. Zasady ogólne

Obiekty znajdujące się w skrajni drogowej i ulicznej powinny być wyraźnie oznaczane. Wymiary skrajni dla poszczególnych klas dróg określają odrębne przepisy w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Oznaczenie obiektów budowlanych, takich jak: budynki, podpory wiaduktów, wystające murki przepustów, poręcze mostowe itp., znajdujących się w skrajni drogi, stosuje się w celu ostrzeżenia kierujących pojazdami o ograniczeniu skrajni oraz ochrony niektórych obiektów, szczególnie podpór wiaduktów i ich konstrukcji nad jezdnią, przed uszkodzeniem przez pojazdy. Do oznaczania drzew znajdujących się w skrajni drogi stosuje się folię odblaskową z poziomymi pasami białymi i czerwonymi o szerokości 250 mm. Do oznaczania części obiektów znajdujących się w skrajni poziomej drogi stosuje się tablice U-9a i U-9b według wzoru pokazanego na rysunku 4.1.1. Tablice mają kształt prostokąta o szerokości 0,50 m i wysokości 1,25 m. Mają one pasy na przemian barwy żółtej i czarnej.
Dolną krawędź tablicy umieszcza się na wysokości 0,75 m nad płaszczyzną jezdni. Tablice te umieszcza się na płaszczyźnie obiektu, prostopadłej do osi drogi lub bezpośrednio przed nim w odległości nie większej niż 5,0 m.
 
 
 
 
 
Sposób umieszczania tablic U-9a, U-9b i U-9c na obiektach przedstawiono na rysunkach 4.1.3 i 4.1.4.
Krawędź pionowa tablicy powinna być umieszczona w takiej odległości od jezdni jak krawędź obiektu.
4.2. Urządzenia bramowe
Urządzenia bramowe U-10 według wzoru pokazanego na rysunku 4.2.1 stosuje się w celu wskazania maksymalnych gabarytów pojazdów, które nie spowodują uszkodzenia obiektu na drodze i uprzedzenia kierujących o występowaniu obiektów ogra-niczających skrajnię pionową poniżej 4,5 m. Urządzenia bramowe stosuje się na drogach obciążonych dużym ruchem samochodów ciężarowych o gabarytach zbliżonych do skrajni obiektów o nienormatywnej skrajni, takich jak konstrukcje montażowe budowlanych obiektów inżynierskich i budowlanych, wiadukty, estakady lub rurociągi, przed którymi są umieszczane.
 
 
Rys. 4.2.1. Wzory urządzeń bramowych U-10:
 
 
Urządzenia te dopuszcza się do stosowania w przypadkach, w których nienormatywna jest skrajnia pozioma obiektu, pod którym ruch odbywa się tylko jednym pasem; na podporach tego urządzenia umieszcza się, analogicznie jak na obiekcie, tablice U-9a i U-9b według zasad omówionych w punkcie 4.1.
Urządzenie bramowe U-10a ma wymiary odpowiadające wymiarom obiektu, przed którym jest usta-wione. Urządzenie bramowe U-10b ma elementy uchylne o szerokości 0,30 m i wysokości 0,30 m, przymocowane do dolnej krawędzi konstrukcji. Dolna krawędź elementów uchylnych powinna przebiegać na wysokości o 10 cm niższej niż rzeczywista skrajnia obiektu.
Konstrukcja bramowa powinna być wykonana z metalu, elementy uchylne z blachy stalowej, alu-miniowej lub tworzywa sztucznego. Barwa konstrukcji bram powinna być szara, elementów uchylnych na przemian żółta i czarna. Na powierzchni czołowej urządzenia U-10a umieszcza się tablice U-9c według zasad omówionych w punkcie 4.1. Na urządzeniach bramowych umieszcza się również znaki: odpowiednio B-15 lub B-16, podając na nich rzeczywistą wysokość lub szerokość obiektu. Urządzenie bramowe U-10a umieszcza się w odległości do 50 m przed obiektem, a urządzenie U-10b — w takiej odległości od obiektu, aby na odcinku drogi przed następnym urządzeniem bramowym lub tym obiektem umożliwić zawrócenie pojazdu, którego gabaryty przekraczają wielkości określone odpowiednim znakiem.
W zależności od sytuacji lokalnej dopuszcza się umieszczenie przed obiektem tylko urządzenia U-10a, poprzedzonego za ostatnim skrzyżowaniem odpowiednim znakiem E-1 lub F-6 według zasad określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Dopuszcza się również stosowanie urządzeń bramowych innego typu, ale o tej samej zasadzie działania, na przykład przed wjazdami na parkingi przeznaczone dla określonego rodzaju pojazdów np. dla samochodów osobowych.

mapy

linki

kontakt